هوش مصنوعی در تشخیص سرطان پستان

پژوهشگران “دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس”(UCLA) در مطالعه اخیر خود به این نتیجه رسیده‌اند هوش مصنوعی می‌تواند بهتر از آسیب شناسان سرطان پستان را شناسایی کند.

به نقل از دیلی میل، پژوهشگران آمریکایی اخیرا ۲۴۰ تصویر بافت‌برداری از پستان را به یک سیستم هوش مصنوعی وارد کردند و نتایج تشخیص بیماری را با تشخیص ۸۷ آسیب‌شناس مقایسه کردند. پس از آن پژوهشگران نتایج را مورد بررسی قرار دادند و دریافتند هوش مصنوعی در تشخیص دو مورد از بیماری‌های پستان دقیق‌تر از پزشکان عمل کرده است.

هوش مصنوعی توانست بهتر و دقیق‌تر از پزشکان “کارسینوم داکتال مجرایی”(ductal carcinoma in situ) نوعی سرطان و “هیپرپلازی آتیپیک مجاری پستان”(atypical hyperplasia)، ضایعه پرخطر که دارای علائم سرطان است اما سرطانی نیست را تشخیص دهد.

دکتر “جوآن المور”(Joann Elmore)، نویسنده اصلی این مطالعه که در مجله “JAMA Network Open  “منتشر شد، گفت: تصاویر پزشکی از بافت بردای پستان حاوی داده‌های پیچیده زیادی هستند و تفسیر آنها می‌تواند بسیار سخت باشد. تشخیص ناهنجاری پستان از کارسینوم داکتال مجرایی از نظر بالینی مهم است اما برای آسیب شناسان بسیار چالش برانگیز است. برخی اوقات پزشکان حتی با تشخیص قبلی خود نیز موافق نیستند.

بافت‌برداری یا بیوپسی (Biopsy) که به آن تکه‌برداری و نمونه‌برداری نیز می‌گویند، یک آزمایش پزشکی است که معمولاً توسط یک جراح یا متخصص رادیولوژی انجام می‌شود و شامل برداشتن نمونه‌ای از سلول‌ها یا بافت‌ها برای بررسی وجود یک بیماری یا تعیین وسعت آن است. بافت برداشته‌ شده معمولاً توسط متخصص آسیب‌شناسی زیر میکروسکوپ بررسی می‌شود، اما می‌تواند به شکل شیمیایی نیز آنالیز شود.

اولین قدم برای کارسینوم داکتال مجرایی و هیپرپلازی آتیپیک مجاری پستان یکسان است و طی‌ آن پزشکان توده را برمی‌دارند اما مراحل بعدی بسیار متفاوت است. افرادی که به کارسینوم داکتال مجرایی مبتلا هستند به لامپکتومی احتیاج دارند که اغلب با پرتودرمانی یا هورمون درمانی انجام می‌شود.

لامپکتومی(Lumpectomy) یک عمل جراحی رایج می‌باشد که در آن سرطان یا دیگر بافت غیرطبیعی از پستان حذف می‌شود. به لامپکتومی عمل جراحی حفظ پستان(breast-conserving) یا محافظت از پستان (breast-sparing) نیز گفته می‌شود زیرا بر خلاف “ماستکتومی”(Mastectomy) تنها بخشی از پستان برداشته می‌شود. بافت مورد برش در این عمل جراحی معمولاً محدود است و تهاجم به بافت اطراف در طول جراحی وجود ندارد و روشی نسبتاً غیر تهاجمی می‌باشد.

پژوهشگران در انتها افزودند نتایج آزمایش رضایت بخش بوده است و امیدوارند در آینده با پیشرفت فناوری، هوش مصنوعی بتواند یک ابزار حیاتی و دستیار خوب برای آسیب شناسان باشد. پژوهشگران اکنون در حال بررسی این موضوع هستند که چگونه می‌توان از هوش مصنوعی برای تشخیص “ملانوما”(melanoma) استفاده کرد. ملانوما ( Melanoma) به تومور با منشا سلول‌های ملانین‌دار گویند. این تومور بدخیم اصولاً یک تومور پوستی است. این نوع سرطان به سرعت می‌تواند در بدن گسترش پیدا کند.

دلیل برای شستن لباس نو پیش از پوشیدن

مواد سرطان‌زا

شاید ترسناک‌ترین چیزی که درباره لباس های نوی ما وجود دارد، این است که حاوی مواد بالقوه سرطان‌زا هستند. مطالعه ای در سال ۲۰۱۴ در سوئد نشان داد که ۹۴ درصد نمونه های لباس جمع آوری شده حاوی یک ترکیب شیمیایی به نام کینولین هستند. چندین مطالعه با حضور سوژه های حیوانی نشان داده اند که کینولین رشد تومورها را در موش ها تحریک می کند. در نتیجه، سازمان محافظت از محیط زیست آمریکا آن را به عنوان یک عامل سرطان‌زای احتمالی برای انسان دسته بندی کرده است. سطوح بالایی از کینولین در پلی استر وجود دارد. از این رو، لباس های تهیه شده از آن باید به خوبی شسته شوند.

متاسفانه کینولین تنها ماده بالقوه سرطان‌زای موجود در لباس شما نیست. لباس جدید شما می تواند حاوی مواد شیمیایی دیگر مانند نیتروآنیلین ها و بنزوتیازول ها نیز باشند که در مطالعاتی با حضور سوژه های حیوانی ارتباط آنها با سرطان و مسائل سلامت دیگر مشاهده شده است. شستشوی لباس ها می تواند میزان مواد شیمیایی موجود در آنها را کاهش دهد.

مواد شیمیایی دیگر

اگر مواد سرطان‌زایی که پیشتر به آنها اشاره شد برای شستشوی لباس نو پیش از پوشیدن آن کافی نیستند، توجه داشته باشید که بسیاری مواد شیمیایی دیگر می‌توانند در لباس شما وجود داشته باشند. مواد ضد لک شدن، عوامل ضد چروک شدن، مواد نرم کننده و مواد تثبیت کننده رنگ از دیگر گزینه هایی هستند که می توان به آنها اشاره کرد.

در واقع، یک ماده شیمیایی وجود دارد که ممکن است با آن به نوعی آشنا باشید: فلوروسورفکتانت ها یا مواد شیمیایی PFAS. این مواد شیمیایی برای لباس‌های ضد آب استفاده می‌شوند. همچنین، آنها در فرش، نخ دندان و مبلمان نیز وجود دارند. آنها با طیف گسترده ای از مشکلات سلامت، از جمله سرطان های کلیه و بیضه، بیماری تیروئید، کلسترول بالا، وزن کم هنگام تولد، کاهش باروری، و اثرات بر سیستم ایمنی پیوند خورده اند.