تزریق محرک‌های ایمنی برای تبدیل تومورها به واکسن سرطان

دانشمندان راه جدیدی برای افزایش سطح سیستم ایمنی بدن در مبارزه با سرطان ارائه داده‌اند و آن تزریق محرک‌های ایمنی برای تبدیل تومورها به واکسن سرطان است.

به نقل از گیزمگ، دانشمندان دانشکده پزشکی آیکان(Icahn) نیویورک به پیشرفت هیجان‌انگیزی در زمینه درمان سرطان رسیده‌اند و روش جدیدی را برای تقویت و تحریک سیستم ایمنی بدن به کار برده‌اند تا بتواند در مواجهه با سرطان دست بالا را داشته باشد و سلول‌های تومور را در بدن نابود کند.

این تکنیک در درمان سرطان به عنوان یک درمان ایمونوتراپی شناخته می‌شود. در اصل، این روش به معنی تجهیز سیستم طبیعی دفاعی بدن با استفاده از سلاح‌های اضافی است تا بتواند مبارزه در مقابل سرطان را بهتر انجام دهد.

چندین راه برای انجام این کار وجود دارد، از جمله برداشتن سلول‌های T سیستم ایمنی بدن و مهندسی آنها برای تشخیص سلول‌های سرطانی شایع و یا درمان سلول‌های T با دارو برای غیرفعال کردن پروتئین‌هایی که آنها را خنثی می‌کنند.

اکنون محققان به عنوان یک رویکرد جدید سعی کردند سلول‌های سرطانی را با تزریق دقیق محرک‌های ایمنی به طور مستقیم در محل تومور، سرکوب کنند. یکی از این محرک‌ها سلول‌های ایمنی را به نام سلول‌های دندریتیک استخدام می‌کند که نقش ارتش سیستم ایمنی را بر عهده دارد، در حالی که به یکی دیگر از سلول‌های دندریتیک دستور می‌دهد تا به سلول‌های T بگوید سلول‌های سرطانی را از بین ببرد.

انجام این کارها با هم به تقویت سیستم ایمنی بدن برای تشخیص سلول‌های تومور و کشتن آنها منجر می‌شود. محققان این روش را “واکسیناسیون در محل” توصیف می‌کنند و می‌گویند که به طور مؤثری تومور را به یک واکسن سرطان تبدیل می‌کند.

این روش برای اولین بار در آزمایشگاه روی موش‌ها آزمایش شد که تا حد زیادی اثربخش بود. سپس محققان آن را در ۱۱ بیمار مبتلا به لنفوم پیشرفته آزمایش کردند که در آن بعضی از بیماران بهبودی کامل را در دوره‌های مختلف چند ماهه تا چند ساله دریافت کردند.

محققان اکنون در حال انجام آزمایشات بالینی روی بیماران مبتلا به سرطان‌های لنفوم، سینه، سر و گردن، کبد و تخمدان هستند.

“جاشوا برودی” محقق اصلی این مطالعه می‌گوید: رویکرد جدید ما دارای پیامدهای گسترده‌ای برای انواع مختلف سرطان است. این روش همچنین می‌تواند موفقیت را در سایر روش‌های ایمنی‌درمانی افزایش دهد.

این تحقیق در مجله Nature Medicine منتشر شده است.